บทที่ 167 ลานสกี

วรดีเห็นสามแม่ลูกเดินออกมา จึงส่งยิ้มให้อรวินท์ "อร กับข้าวตั้งโต๊ะเสร็จพอดี อยู่ทานมื้อค่ำด้วยกันก่อนสิลูก"

อรวินท์จำต้องหลุบสายตามองมือน้อย ๆ ของเด็กทั้งสองที่เกาะกุมเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จึงจำใจต้องตกปากรับคำ "ตกลงค่ะคุณย่า"

"เย้!" สิ้นคำตอบรับของคนเป็นแม่ สองพี่น้องก็แผดเสียงร้องไชโยออกมาด้วยควา...